9-uurs in België

Afgelopen weekend stond in het teken van de 9-uurs European Quad Trophee in Bastogne. Een wedstrijd die mooi paste in het voorbereidende traject naar de 12-uurs Mondial in Pont de Vaux (F).

In deze wedstrijd trad Savannah weer aan met Dylan van der Stelt. Kimberly had geen teammaat kunnen vinden, aangezien ook in datzelfde weekend de NK en ONK verreden werden en zij ging mee als ondersteuning.

Zaterdagmiddag in de tijdtraining wisten Savannah en Dylan een vierde tijd neer te zetten. Dat zou tevens de startplek zijn voor de eerste manche aan het einde van de middag welke in Le Mans stijl geschiedt. Savannah zou de eerste start doen en nadat de BigBen 12 keer geslagen had gevolgd door een kanonschot (traditioneel in Bastogne) was ze snel bij de quad, stapte op, startte, maar vervolgens schoot haar voet tussen de nerfbar en die kon ze niet één twee drie loskrijgen. Wegrijden ging ook niet ,want ze kon niet schakelen. Rond de twintigste plek kon ze toch wegkomen en intussen was het adrenalinegehalte een ongekend niveau gestegen en begon ze aan een inhaalrace. Na één ronde kwam ze al door als elfde en elke ronde passeerde ze een concurrent tot ze op de vijfde plek aankwam. Na 45 minuten wedstrijd kwam ze binnen om te wisselen en vervolgde Dylan de wedstrijd met nog 45 minuten te rijden. Hij kwam op na de wissel op de zesde plek binnen en wist die plaats tot de finish te behouden.

Doordat hij gefinisht was, moest hij ook weer beginnen en ’s avonds om 21.00 uur vond de tweede start plaats. Deze keer ging de start goed. Dylan reed ruim 45 minuten en reed daarmee van start tot binnenkomst op een vierde plek. Savannah kon nog even bij schemering rijden, maar vervolgens werd het donker. De maan was nergens te bekennen en de rijders moesten het hebben van hun verlichting. Dat Savannah een echt “nightrider” is, dat liet ze zien. Ze wist strakke rondetijden neer te zetten. Soms de op één of twee na snelste ronde tijd. Toch merkte ze dat haar linkse bochten niet lekker liepen. Ze hield het een uur vol, toen merkte ze dat ze foutjes ging maken en besloot binnen te komen. Eenmaal binnen bleek dat ze meer dan de helft van de tijd met een lekke band en een velg die alles, behalve rond was, gereden had. Grote brokken stenen kwamen boven te liggen en het net verkeerd raken van zo’n steen zorgde voor lekke banden. Dylan mocht de laatste sessie doen, om de drie uur vol te maken.  De avond/nachtsessie werd op een vierde positie afgesloten.


Al was ’s nachts om twaalf uur de finishvlag gevallen, ’s ochtends moest om 8 uur de quad weer uit het parc fermé gehaald worden voor de volgende heat. Van uitrusten was dus geen sprake. De derde manche was er weer één van anderhalf uur en beide rijders verdeelden hun krachten en reden ieders de helft en ook nu wisten ze als vierde te finishen, wat intussen ook een vierde plek in het tussenklassement opleverde. Nr. 3 zat echter binnen bereik en als de laatste manche goed verreden zou worden, zou een derde plek mogelijk zijn.

Savannah startte de laatste manche en was nu goed weg, als vierde en al na twee ronden als derde wist ze zich als enige meisje in het hele veld goed te handhaven tussen de mannen. Na 45 minuten begon de vermoeidheid mee te spelen en gaf ze aan te willen wisselen. De uitgangspositie was goed. Virtueel stonden ze intussen derde, maar er was nog ruim twee uur te gaan en dat bleken achter de langste uren van de wedstrijd. Na 10 minuten kreeg Dylan een lekke band door een spijker en moest hij naar binnen. Snel werd een wiel gewisseld en kon hij weer vertrekken. Vervolgens vijftien minuten later moest hij weer naar binnen, omdat het tandwiel gebroken was door een steen. Savannah, nog niet uitgerust, moest gaan rijden, maar dat kwam te vroeg. Haar handen lagen intussen open en na 20 minuten was de quad van Dylan weer klaar en zocht zij de pits weer op.  Door deze tegenslagen werden ze ver teruggeworpen in de wedstrijd. Dylan had ook nog een klap in de rug opgelopen en met nog ruim een half uur te gaan, gaf hij op niet meer te kunnen en moest Savannah te tijd vol maken.  Met handen vol blaren, een vermoeid lijf en de tegenslagen was het moeilijk de laatste 30 minuten vol te maken, maar toch wist Savannah dat te redden om uiteindelijk op een dertiende plaats te finishen in de vierde manche.

In het totaal klassement vielen ze terug naar een zesde plaats, maar al met al was het een mooie wedstrijd. De laatste twee uur moeten maar snel vergeten worden vergeten.

Foto’s: Maureen Petrovcic