Blijdschap en teleurstelling tijdens 10-uurs

Een wedstrijd met twee gezichten in het Franse Goncourt waar het zondagmiddag tropisch warm was. In een veld met Franse, Belgische, Zwitserse, Engelse en Nederlandse deelnemers kwam VLS met twee equipes aan de start.
De dames van VLS New Generation hadden zich opgesplitst en beiden een eigen equipe. Savannah reed samen met Dylan van der Stelt en Kimberly had als ploegmaatjes Maryn Könst en Yesley Hulshof. Op zaterdag werd er een manche van 20.00 tot 0.00 uur gereden en zondag de tweede manche van 10.30 tot 16.30 uur.

Helaas was de avondsessie voor het team Savannah/Dylan niet succesvol. Al na enkele ronden, terwijl Dylan op de zesde plaats reed, kreeg hij motorische problemen en stopte de motor er mee. Hij moest zijn transponder en hesje zo snel mogelijk in de pitlane zien te krijgen, zodat Savannah verder kon rijden. Al rennend richting daar waar de pits was (en het circuit is 8 km lang), zag Maryn de quad langs de kant staan en vervolgens Dylan rennen. Hij bedacht zich niet en stopte naast hem. Nam de transponder en het hesje over en bracht deze binnen in de pits. (Wat een collegialiteit tussen de twee teams, bravo!) Savannah kon daarop vertrekken, jammer genoeg kreeg haar quad electriciteitsproblemen toen het donker werd. Dit was niet zo maar op te lossen en ze besloten te wachten om de volgende dag vol in te zetten op de tweede manche.

Het team van Kimberly, met Maryn als startende rijder, deed het voortreffelijk. Langzaam maar zeker gedurende de avond reden ze zich naar voren en met Kimberly aan het stuur wisten ze een uur voor het eind van de manche op een dertiende plek aan te landen. Met een laatste wissel voor Yesley, die helemaal in het donker moest starten, zonder het circuit verder te kennen, werd er geen plaats verloren en eindigden ze deze heat op een mooie dertiende plek.

Na een niet te lange nacht stond om tien uur iedereen weer op en langs de baan om te vertrekken voor de tweede manche. Doordat Savannah en Dylan ’s avonds niet meer gereden hadden, mochten ze positie 59 innemen op het startveld bij de Le Mans start. Team Kimberly stond op een mooie dertiende plek. Het was Yesley die in team moest starten, want hij had de laatste avondsessie gereden. Tijdens de verkenningsronde bleek echter dat hij zo snel mogelijk naar binnen zou moeten, omdat er wat los stond. Zo reed hij na de start slechts één ronde om dan snel binnen te komen en Maryn te laten vertrekken. Door de snelle pitsstoppen en het strategisch rijden wisten Kimberly, Maryn en Yesley nog enkele plaatsen op te schuiven en na zes uur rijden op de elfde plek te finishen. Blije gezichten alom. Dit hadden ze vooraf niet durven te dromen. Hierdoor waren ze derde in het klassement met drie rijders en tweede bij de buitenlanders en gingen ze alle drie met twee bekers naar huis.

Dromen waren er wel geweest voor Savannah en Dylan. Ze hoopte zich voorin te kunnen mengen in de strijd, maar na de avondsessie was die hoop verloren en ook op zondag was het geluk niet met hen. Na de eerste zit van Dylan van één uur en vijftig minuten, ging Savannah ook zitten voor een zelfde tijd. Ondanks dat de brandende zon veel energie kostte, konden ze zich ruim binnen de top tien handhaven. Met nog ruim twee uur op de klok te gaan werd er weer gewisseld. Dylan ging er weer voor zitten, maar na twee ronden ging het mis. Door een probleem met de armkogel crashte Dylan en was voor het team Savannah en Dylan de wedstrijd voorbij. Teleurstelling op deze gezichten.
Blijdschap en teleurstelling lagen dicht bij elkaar, in één camper, in één VLS team, speelden twee emoties. Op naar de volgende wedstrijd!