Pont de Vaux  – MONDIAL DU QUAD

Een wedstrijd van 12 uur, 15 nationaliteiten,  84 teams, 35 graden, 2 of 3 rijders en 1 quad, dat is wat je tegenkomt als je mee doet aan de Mondial du Quad in het Franse Pont de Vaux.  Teams die voornamelijk gevormd worden door snelle en stoere jongens en mannen en waar zo nu en dan een vrouwenteam tussen zit. Deelnemers uit alle landen van Europa, maar ook uit Argentinië, Canada en de Verenigde Staten staan allemaal te popelen om in die twaalf uur de meeste ronden te rijden en de organisatie zit dan ook strak in elkaar.

Savannah en Kimberly van der Laan die een team vormden samen met de Franse Nathanaëlle Abgrall, hadden niet de ambitie om te winnen, zover zijn ze nog niet, maar een plaats bij de eerste 25 zou een mooi streven zijn. Doch net als in de Formule I ben je niet alleen afhankelijk van je eigen mogelijkheden, maar ook de kracht van je quad en de houdbaarheid daarvan in de 14 uur (incl. de 2 uur training) en de onberekenbaarheid van anderen.

In de tijdtraining werd een 44-ste tijd neer gezet. Het hoogst haalbare op dat moment en een plek halverwege de startrij, bij de Le Mans start, waarbij de rijders aan de ene kant van de baan staan en de quads aan de andere kant en op het startsignaal mag er gelopen worden en worden de quads gestart. Helaas ging dat bij Savannah niet meteen zonder slag of stoot. De motor weigerde meteen aan te slaan en hierdoor wist ze pas als 70-ste van de startplek te vertrekken. Een halve ronde later was ze al 62 en zo ging het elke ronde door. Onder de brandende zon en stof die als een mist boven het circuit bleef hangen, wist Savannah zich na één uur en 15 minuten op te werken tot de 32-ste positie. Toen meldde ze zich om binnen te komen, want de hitte werkte slopend en er moest nog meer gereden worden. De startknop werd snel vervangen en Nathanaëlle Abgrall vertrok voor het volgende uur. Daarna was de beurt aan Kimberly  en tenslotte maakte de Savannah de eerste vier uur vol en finishten ze op de 42-ste plaats. De motor werd in een gesloten parc fermé gezet om anderhalf uur later weer opgehaald te worden voor de volgende heat.

Aangezien Savannah het laatste had gereden en van haar verwacht werd dat ze ’s avonds en ’s nachts ook het meeste zou rijden, vertrok Kimberly om 20.00 uur voor de tweede manche. Een manche van vijf uur die tot één uur ’s nachts zou duren. Ook nu wilde de motor niet meteen aanslaan, maar toch wist Kimberly op een 44-ste plek door te komen. Zij wist gedurende 50 minuten de quad van 44 naar de 32-ste plaats te rijden. Savannah nam over en de pitsstop kostte 18 plaatsen.  Savannah kwam als vijftigste in de wedstrijd en bleef er anderhalf uur opzitten, waarbij ze de quad naar de 24-ste plaats had gereden. Vervolgens reeds Nathanaëlle nog een uur en ook Kimberly nog veertig minuten en Savannah sloot de avondsessie af met nog 45 minuten te rijden en een 31-ste plek.

Zondagmiddag met een brandende zon en een hoge luchtvochtigheid mocht Savannah starten voor de laatste heat van drie uren. Er zat nog voor ongeveer één uur benzine in de tank en zo lang mocht ze rijden. Ze was redelijk goed weg bij de start en kwam in de eerste ronde als 42-ste door om vijftig minuten laten binnen te komen op een 22-ste plek, een prachtige prestatie. De motor ging echter slechter lopen en het filter had zoveel stof gevangen dat het vervangen moest worden. Ook dat kost tijd en de Franse maat ging als veertigste weer in de baan, maar kwam na één ronde stil te staan. Ze kreeg de motor nog weer aan de praat, maar zocht onmiddellijk de pits op en daar wilde de motor helemaal niet meer. Dertig minuten werd er gezocht naar het probleem en toen bleek een klein draadje, net voor een stekkertje, gebroken te zijn. Snel werd deze gerepareerd, alles weer op zijn plaats gezet en vervolgde de Française haar weg. Na een uur alles op alles te hebben gezet, mocht Savannah de laatste 45 minuten nog weer vol maken om te zorgen dat het resultaat zo goed mogelijk werd en in dat ze in ieder geval als tweede vrouwenteam zouden kunnen eindigen. Doordat ze negen ronden misten in deze manche, was een 59-ste plek het hoogst haalbare. Hierdoor kwam een echte goede eindklassering wat in het gedrang en moesten ze tevreden zijn met 39-ste plaats overall, maar wel als tweede vrouwenteam. Een compliment aan hun adres was dan ook wel verdiend.  Negen ronden extra had nl. de 25-ste plek op geleverd, maar nu is er weer een reden om te beginnen met de voorbereidingen voor deze wedstrijd in het volgende seizoen.

Foto’s: Bob Könst